Deze week was er weer een real live sessie met R.
Deze dame helpt me zo goed met het duiden van dingen die me verwarren of die zo dubbel voelen.
Samen keken we naar hoe anders je dingen kan ervaren , zo anders dan ze zijn gegeven en je ze aanpakt. Dat dat gewoon ligt aan de taal die je leerde spreken en dan hebben we het niet over nederlands engels en duits. Voorbeeld een heel belangrijk persoon in mijn leven, inmiddels overleden , zei me nooit iets als ik hou van je , ook niet iets wat daar op leek. Echter als ik om hulp vroeg was die persoon er . dat was de manier van die persoon om te laten zien dat er liefde voor mij was . Nooit een knuffel , nooit woorden , toch liefde. Zo ken ik talloze mensen die mij op die manier hebben laten weten , he ik geef om jou , hou van jou , waardeer jou , zonder woorden of "aanwezig"zijn.
Samen met R kwam ik er achter dat ik zelf vast ook niet altijd helder ben in het laten zien van mijn genegenheid. Dwz , ik vind zelf dat ik heel helder ben , in het overbrengen van mijn liefde voor derden, echter wellicht ben ik dat toch minder dan ik denk.
De keren die ik dat in het verleden wel deed , spontaan een knuffel geven of iets liefs doen
werd ik zo vaak afgewezen dat ik er allerlei omzichtige manieren voor heb ontwikkeld , die voor mij heel duidelijk zijn , voor een ander vaak minder.
Het gekke is dat ik dat naar "vreemden" helemaal niet heb met vrienden en gelijkgestemden . Daar lijkt onze liefdes-taal zeg maar , overeen te komen.
Echter thuis en bij familie is er een soort van angst ontstaan een knuffel te geven of te vragen . Een soort onhandigheid , gerelateerd aan mijn diepe angst voor afwijzing , die helaas niet ongegrond is . We praten heel lang over mijn gevoel nooit genoeg te zijn, nooit het juiste te doen, waar het familie betreft waar ik heel veel van houd . Dat krijgt nog een vervolg sessie.
Ik vind dat zoooo ingewikkeld , houden van is voor mij groots , een emotie die overvloedig is en die steeds maar kleiner maken dan het voelt heeft mij emotioneel gevormd. Ik schiet snel vol , tranen komen gewoon . Niet met een doel zoals sommige mensen schijnen te denken , maar gewoon omdat ze komen . super irritant soms als je een gesprek wilt hebben en er zijn steeds tranen waar anderen zich aan ergeren. Zelf vind ik het heel normaal als mensen tranen laten , in mijn werk zie ik ze vaak en ze mogen er gewoon zijn.
Weet uit ervaring dat die tranen zich niet weg laten stoppen.
Al met al leer ik van R Ik zie steeds beter waarin en waardoor dingen gaan zoals ze gaan , echter het eenzame gevoel blijft , het gevoel van onvoldoende te zijn , steeds maar dingen niet goed te doen.
Herkennen mensen dat , ik zou graag eens delen en leren.
