dinsdag, augustus 30, 2016

Dag Plus

Vandaag zomaar gewoon even totaal van slag, de meisjes weer naar school , ML weer naar zijn werk en ik uit mijn ritme geknald net maar de "hond" die er niet meer is uitgelaten, gewoon het ochtend rondje gelopen en verteld aan alle mede-wandelaars dat Plus niet meer hier is, het is zo leeg, de katten zoeken al een dag naar hun harige vriend.
Gisteren was ik "numb", volledig uit balans, vandaag valt de verdoving weg en voel ik vooral die scherpe pijn van missen, ik weet dat dat weggaat, zit er nu echter even midden in, in weet dat het gaat golven , dat het er dan zal zijn en dan weer niet en dat in uiteindelijk met weemoed en mooie herinneringen aan Plus kan denken, net als aan de ander viervoetertjes die hem voorgingen.
Als gezin begroeven wij gisteren onze derde hond, ik bedacht me dat jongste zoon deze hond altijd om zich heen heeft gehad en oudste zoon heel bewust een tweede hond verloor , de eerste is gegaan toen hij pas 3 was , daar zal ie weinig herinneringen aan hebben.
Het helpt me, terugdenken aan Herrie, mijn allereerste eigen hondje, wat altijd en overal bij me was. Een vriendje is barre tijden, stokoud is ie geworden.
Tegelijkertijd was Bo een tijdje daar , kort , want Bo was geen hond die bij kinderen kon , een Bouvier die al van alles had meegemaakt en die gelukkig een plekje vond op een boerenbedrijf .
Na Herrie kwam Kees bij ons wonen, een zwarte flatcoated retriever die helaas op zijn 7e al zo ziek werd dat inslapen de enige optie was, wat een verdriet hadden we, ik weet het nog zo goed , ik was zwanger van jongste.
Na het vertrek van Kees kwam er heel snel een ander hondje op ons pad , via Laura hoorden we van honden bij hele lieve mensen in het Franse land, we aarzelden eerst wat, zo snel al ... Kees was pas 2 maanden weg, toch voelde het goed en zo kwam Plus in ons leven, een klein bang bruin bolletje. Dat bange is nooit helemaal weg gegaan, het is de enige hond die ik ken die werkelijk bang was in het donker.
Plus was mijn vriend, in dagen dat ik het echt even niet meer zag , kwam zijn kop al vanzelf op mijn schoot terecht, in de weken dat ik zo ziek was en de koorts door mijn lichaam raasde was ie er gewoon , naast me.

En nu, de confrontatie met het verdriet in mij , Plus zijn heengaan heeft de sluizen open gezet en ik voel alle pijn en verdriet die ik de afgelopen jaren enkel met hem deelde, die ik met mijn hondebeest deelde , ik kan enkel maar huilen, huilen en voelen.

vrijdag, mei 27, 2016

26 05 2016 Noa is jarig ;)

Vandaag is Noa jarig, mijn jongste dochter, een heerlijk kind . 15 jaar alweer is ze hier bij ons en van een wat stiller kind is ze in een prachtig mooie aanwezige vrouw aan het veranderen, ik vind het altijd zo bijzonder om dat proces te zien, heerlijk.
Het is wel een wat stillere dag , ik ben hard aan het werk dat niet , echter ze is pas rond half 6 thuis uit school , opas en omas zijn met vakantie en met haar vriendengroep viert ze het later ;)

Dat geeft mij de ruimte om vandaag de slingers op te hangen en eea vorm te geven de keuken te poetsen en de benedenverdieping een lekker met een doek te lijf te gaan.
"niet teveel willen"  , hoor ik mezelf denken,"gisteren lag je nog plat"  en dus zit ik hier nu even lekker met koppie thee te tikken wat er te tikken valt .

Ik heb alle "verstorende elementen " tot zwijgen gebracht ;) even geen WA en geen facebook , enkel de tuin, het inpakken van de auto, de verjaardag en ik ;) en strakjes de jarige en het feest ;)

donderdag, mei 26, 2016

23 03 2016 lente ???


Langzaam, heel langzaam kom ik uit mijn winterslaap. Zoals elk jaar vertraagd alles in de wintermaanden in mij, ik ben in mezelf gekeerd, inhuizig, samen met kleine zoon gaan we er af en toe op uit , echter wel naar stille rustige plekken , het doet ons goed , kleine zoon en ik houden van die winterstop, het voelt goed .
Verleden week zijn we voor het eerst sinds weken weer eens een dagje uit geweest, naar Amsterdam , fijn op bezoek bij lieve vrienden ;)
Voorgaande jaren was dat altijd een reden om flink veel te bloggen , echter ook dat stond dit jaar op winterstop , we hebben veel geschilderd, veel gebreid en gehaakt. Veel samen gedaan, veel gerekend ;) en we genieten  .

donderdag, december 31, 2015

31 12 2015 , de laatste dit jaar ;)


Het staat er echt, in de krant, het bericht van jou overlijden twee dagen terug, Johan Bot, een fijn mensenkind uit mijn jeugd, iemand aan wie ik kon vertellen wat me dwars zat wat me bezig hield, hij maar een jaar ouder dan ik maar o zo veel wijzer, al veel meer geleerd  van het leven wat hem echt niet gunstig gezind was toen, hij verloor beide ouders in een keer.
Dat heeft me heel lang bezig gehouden , dat dat ook kon , je kon rot-ouders hebben , maar dat was altijd nog beter dan geen, zoiets. 
En dat lees ik dan zomaar in de krant, ik koester de herinnering aan jou, een mooi mens  uit tijden van weleer.

De laatste dag van 2015 , een jaar vol fijn en warm en lief en mooi , een jaar vol prachtig en af en toe wat naar en niks fijn.
Een jaar waarin ik op en top genoot van veel en waarin ook het meeste monsterlijke heb meegemaakt, een heel gewoon jaar dus ;)
Een jaar waarin ik 3 kindjes verwelkomde, waarin er diverse mensen uit mijn kringen de reis naar het grote zomerland aanvingen, een jaar waarin we weer genoten van het prachtige Peacefestival op Lothlorien, waarin het eerste Eigenwijsfestival vorm kreeg, waarin ik mezelf overschatte ( ik ben toch echt gewoon maar 1 mens ;) ) waarin ik tegen grenzen aan-knalde en grenzen verlegde . Een jaar waarin ik prachtige mensen leerde kennen ( Ed en Aura wat zijn jullie bijzonder en mooi ), ( Bea wat ben je leuk ) , ( Joke jij verdient je gewicht in goud ) en waarin mensen die ik al kende zo mooi aanwezig waren, een jaar ook waarin potten de ketel verweten en ik een proces in en met mezelf aan ging, op zoek naar mijn eigenste ik, mijn processen rond intimiteit en waardering voor mezelf, iets wat ik in 2016 zeker voort ga zetten ;)


2015 was een goed jaar , 2016 wordt een fijn jaar , ik wens iedereen liefde warmte en fijn toe , tot in het nieuwe jaar ;)  

maandag, december 14, 2015

14-12-2015



Gisteren was het derde advent, Sint Lucia vierden we ook, vandaag is het de verjaardag van Liam, een van de kinderen bij wie ik bij de geboorte mocht zijn. Liam is voor mij een heel speciaal kindje, onder meer ook omdat ik zijn mama een hele lieve vriendin vindt ;)
Denkend aan hem en aan het feit dat ie al weer 2 jaar wordt vandaag, mijmerde ik door van zijn geboorte naar andere geboorte en zo hopte mijn hoofd naar dit jaar 2015, een jaar waarin ik zo ontzettend veel leerde, waarin ik 50 jaren jong werd, het jaar waarin mijn grote zoon zelfstandig ging wonen, het jaar waarin ik zag dat mijn meiden het soms best moeilijk hebben, vooral ook met dingen waar moeders  even niet gewenst zijn, processen die volwassen worden heten en waar ik er goed aan doe, pas op de plaats te maken om zo in contact te kunnen blijven.
Een jaar ook waarin ik me verbaasde over de naïviteit waarmee ik zelf nu ik 50 ben nog steeds in het leven sta , altijd in vertrouwen ook als dat totaal misplaatst is ( maar dat zie ik dan later pas )
Een jaar ook waarin ik keihard gekwetst werd, mijn open armen  genegeerd werden en iemand waar ik veel van houd, afstand nam ( en mij verdrietig achter liet, dat kan dat mag, doet echter wel pijn )
Een jaar waarin een kado geen kado bleek te zijn ;) , ik iets leerde van een pijnlijke ervaring ( jaja die naïviteit weer ) en ik ook mateloos dankbaar ben voor dat wat er ook is en was.
Prachtige weken samen met man en kind op Centre Lothlorien, bijkomen en bijtanken daar, wat was dat fijn, mezelf bekrachtigd weten en voelen dat het OK is .

En dan de vele lessen over geld en overvloed, over weten dat het kan, geloven dat het kan , Tovervloed, echter het pad er heen niet zien, nog niet , in vertrouwen gesprongen, wetend dat het goed is, hopend dat nu, na het diepe centendal waarin we nu wandelen het in 2016 bergopwaarts gaat. Blijven vertrouwen dat we er samen uitkomen, nog maar een playshop  tovervloed inplannen ( van Arianne van Galen )
En intussen breien haken naaien klinken helen en masseren we fijn door.

Het was een jaar vol van veel, een leerzaam jaar .


en dan nemen we nu een lekkertje op Liam , op naar de volgende verjaardag ;)


mmmmmmmmm, tweede adventweek

heerlijk nog meer naar binnen keren. de herfst brengt altijd al iets van dat verinnerlijken, in de Advent-weken voltrekt zich dat in mij totaal, ik duik steeds meer in mij en mijn gezin.
Ik overdenk en voel op dat wat 2015 bracht, het was een bijzonder jaar vol inzichten, vol lessen, niet allemaal even fijn ;) maar wel duidelijk makend dat ik gewoon mijn intuïtie mag vertrouwen en mensen waar ik een grote NEE bij voel, zijn over het algemeen ook NEE, en mensen die leuk lijken en waar ik toch de twijfel, mag ik luisteren naar die twijfel.
Luisteren naar mijn innerlijke stem , naar mijn diepe weten dat is mijn les van 2015, het niet negeren , maar weten dat ik weet !!


woensdag, november 11, 2015

11 november is de dag






Het is nog vroeg, het is nog licht, vanavond is ie mooier ;) zorgvuldig prikwerk en veel geduld betrachtte mijn zoon, hij is zeer tevreden over zijn lampion ;) helemaal zelf gemaakt ;)
We genieten van de voorpret en genieten straks ook van de mensen bij de deur ;)

Het is 11 november, ons eerste lichtfeest in 2015, een lichtfeest waar we naar uitkeken , allemaal om verschillende redenen wellicht en allemaal blij dat het zover is ;)

Het feest van delen, van hoop, van liefde, een feest met een verhaal over barmhartigheid, een woord wat velen niet meer kennen en erger nog een woord waarvan velen de lading niet meer kennen.
Op het www lees ik er het volgende over :
"

Barmhartigheid. Eén van de mooiste woorden die ik ken. In de naam van Allah de Barmhartige, zeggen de moslims, want dat is één van Gods hoogste eretitels. Genadig en barmhartig is de Heer, zingen de joden.  De christenen kennen de zeven werken der barmhartigheid die Jezus hun leerde. Voor boeddhisten is barmhartigheid het pad naar verlichting.

Het Hebreeuwse en Arabische woord voor barmhartigheid is verwant aan het woord voor ‘baarmoeder’.  En dat geeft gelijk de diepe betekenis aan. Barmhartigheid, erbarmen wil zeggen: ruimte maken voor iets of iemand anders dan jezelf. Een moeder maakt in haar eigen lijf ruimte voor een ander leven dan dat van haarzelf. Misschien zal dat kind haar wel veel verdriet brengen. En hoeveel tijd en energie en geld zal het haar wel niet gaan kosten? Maar haar verlangen naar het kind is groter dan al die mogelijke gevaren en zorgen.

Dat is wat barmhartigheid betekent. Barmhartigheid is ruimte maken voor iets of iemand anders, in plaats van je hele leven te vullen met jezelf.

Daarom maken christenen in deze 40 dagen voor Pasen wat ruimte in hun leven door te vasten. Door tijd vrij te maken voor gebed, door geld weg te geven aan mensen die het nodig hebben, door niet opgesloten te zitten in vaste gewoontes en drukdoenerij. Door stilte te beleven en na te denken over waarom je eigenlijk leeft, en hoeveel ruimte er in je leven eigenlijk is voor God of voor een ander.
Vasten is een oefening in barmhartigheid. Wij leven in een tijd waar alles om jezelf draait en alles je wat op moet leveren want anders hou je er mee op. In zo’n leefklimaat is werkelijke ruimte voor een ander ver te zoeken. Is het niet de hoogste tijd voor barmhartigheid?
  "
Deze tekst spreekt me aan , vooral in deze donkerder wordende dagen , de tijd van naar binnen keren, de tijd waarin we naar zeggen van de media overspoeld zouden worden met vluchtelingen.
Laten we de komende tijd Barmhartig zijn. Laten we ruimte maken en delen met hen die dat nodig hebben.

Voel je welkom in ons huis, op onze bank, we delen graag in wat er is.
 

dinsdag, november 10, 2015

10 11 2015 genieten van stil



Het is stil in huis, de meiden zijn naar school, ik ben alleen in de kamer met de hond. Plus slaapt , ik hoor hem ademhalen, een fijn geluid.
Ik bel met mijn moeder, wanneer ze tijd heeft om me te komen feliciteren ;) , nog 5 nachten en dan ben ik jarig ;), ik heb er zin in dit jaar, best raar haha , want doordat Sint Nicolaas ook komend weekend zijn intrede doet ik onze landje, zijn er nogal wat mensen verhindert. Het wordt dus een rustig samenkomen , zo rustig dat ik graag weet wie er komen en hoe laat ongeveer. Anders zit ik zo te wachten .
We gaan er ook nog even lekker uit met de kids ;)
Moeders neemt niet op , die is vast bezig en ik zak even lekker weg in de kussens van de bank, observeer mijn gevoel, dat wat er is en land bij melancholie, het herfstgevoel , mmmmmmm terugdenken, bedenken hoe dingen zouden zijn gelopen als ...., bijvoorbeeld als er twee dreadheads hier zouden leven ipv een, of als we gewoon geen huis gekocht zouden hebben ;), of als we nog weer andere dingen totaal anders zouden hebben gedaan. En ook, wat het ons heeft gebracht dat dingen gewoon zijn gegaan zoals ze zijn gegaan, wat het mij heeft gebracht.

Ik ga naar binnen, naar mijn onzekerheid, mijn twijfel, zonder het weg te lachen voel ik, me afvragend of veel mensen dat hebben, die momenten dat je je afvraagt  of dingen wezenlijk anders zouden zijn gegaan als er geen misbruik, verdriet, pijn, angst voor afwijzing zouden zijn, of dingen voor mij ook anders zouden zijn gegaan, als er bepaalde stukjes geschiedenis totaal anders zouden zijn gelopen.

Ik stop met mijmeren, vind het interessant te onderzoeken wat dat wat er gewoon is en was met me doet en heeft gedaan, vind het verhelderend en louterend te doorvoelen, vandaag doen we een dagje binnen, met papier, doek lijm verf en meer, mijn gevoel ik kleuren vangen. Bij de melancholie vandaan .

 

  

zondag, november 01, 2015

soms ...

Soms zijn er van die dagen, dan gaat het minder goed, vandaag is zo een dag .
Ik probeer dan door op FB wat zinnen die het tegendeel beweren neer te zetten dat lezen mensen graag en wie weet verandert het mijn gevoel .

Vandaag lukt het niet, alsmaar leven met dat wat hier is,  valt me steeds zwaarder, jarenlang heb ik mezelf in het teken van het gezin geleefd, alles draaide om de kinderen, dat wat tegenviel bagatelliseerde ik, het zou vast beter worden, het zou wel goed komen, als ik maar meer mijn best deed. Jarenlang geloofde ik dat het aan mij lag als dingen niet gingen zoals het fijner zou zijn( voor mij , in mij ) Ik geloofde dat de afwezigheid van intimiteit mijn ding was,  en hoe kleiner ik me voelde hoe groter ik werd , het yin yang gold op een vreemde manier en had met voedsel weinig te maken.
Ik bezocht therapeuten en deed cursussen, leerde over sjamanisme en ontdekte de sjamaan in mij, het zette me rechtop, maakt dat ik dat wat ik doe goed doe, echter het maakte mijn verlangen niet minder , mijn verlangen naar iemand die naast me staat , mij een hand geeft op de momenten dat ik een hand nodig heb, mijn verlangen naar samen. Ik leerde dat ik mijn eigen hand vast moest houden, dan zou dat verlangen wel verdwijnen.  
Ik leerde dat het heel normaal is, als je een jeugd als de mijne achter de rug hebt, als er nooit iemand echt voor jou was, dat je dan heel sterk en krachtig wordt, en dat er dan ook altijd een gat in je bestaan zit.
Ik leerde leven met dat wat er is, gaf mijn bestaan vorm en zette mij in. Bijvoorbeeld : Op de school waar mijn oudste kinderen zaten werkte ik me uit de naad, kon altijd rijden, was altijd de chauffeur.
en ook :  vroeger thuis konden mijn zusjes altijd van mij op aan, ook toen we zelfstandig woonden, vulde ik de gaten in hun bestaan. 
Ik omhulde, vulde, was daar waar ik gevraagd werd, hield mijn kinderen uit de wind, sfeerde, creëerde, luisterde naar iedereen, gaf vorm, zette neer, ook alles alles instortte was ik er steeds weer om op te bouwen.
Dat wat ik graag van anderen zou krijgen, gaf ik aan wie het nodig leek te hebben.
Ik was (ben) de vrouw die ik graag als man zou hebben ;)
En ....................ik liet mezelf in de steek.

 Ik bezoek sinds kort een intimiteits coach die me laat zien hoe het kan zijn, hoe ik voorzichtig toe kan laten wat ik mis.
Hoe ik misbruik een plek kan geven, hoe ik gebrek aan een fijne jeugd los kan laten, hoe ik  mezelf kan bevrijden van de gedachte dat dit is wat het is en ik het hier maar mee moet doen.
Hij leert me hoe ik mezelf vorm kan geven, in mezelf rechtop kan gaan staan en hoe ik mijn zelfvertrouwen terug kan vinden.


De weg daarheen heeft scherpe punten merk ik, vandaag struikel ik over zo een punt, ik zie vandaag heel helder dat ik een andere taal spreek dan iemand die me heel heel lief is ( of was , dat weet ik niet precies )  , dat nederlands niet altijd genoeg is ;) dat je werkelijk jarenlang langs elkaar heen kan kletsen.

Ik recht mijn rug en vandaag zet ik een stap vooruit, geef een droom die ik leefde vrij om zo ruimte te maken 

Bastiaan,  dankjewel dat je een stukje met  meeloopt, dat je me helpt die ruimte te creëren, dat je me helpt te zien dat ik zo goed voor anderen zorg en nu ook best eens voor mezelf mag zorgen .
 Vooral de ontdekking dat ik door anderen alsmaar te geven, voorbij ga aan mezelf en dat dat gewoon niet OK is, is iets wat langzaam zakt, wat langzaam gestalte krijgt in mij .


Het is een mooie dag , toch wel , ik zie helder en handel er naar . Op naar vooruit !!!

woensdag, oktober 28, 2015

funmutsenparade



 Fun muts van wol, maat 55 --58 , handgebreid en gehaakt E 20,00





Fun-muts zomaar een keer niet van wol ;)  maat 56---59, met handschoentjes aan gebreid en gehaakt voor jou ;) E 16,00


woensdag, oktober 14, 2015

14 10 2015 een weg naar binnen



14 oktober alweer , de Xarah-dagen zijn weer geweest, haar sterfdag, haar begraafdag, weer voorbij . Dit jaar zwaarder dan andere jaren, meer aanwezig .
Ik ga door wat innerlijke processen die het gemis van Xarah weer even in het licht zetten, dat mag, dat verdriet is er gewoon, ik mis mijn overleden kind.
En dan een beetje extra dit jaar, omdat er wat onzekerheden bijgekomen zijn, we namen een beslissing die diepr dan diep gaat en toch noodzakelijk was ;( . De spaarpot voor de verlening van Xarah haar graf, leegden we in de zak van de grootste schrokop van Nederland , de belastingdienst. En dat doet vreselijk veel pijn.

14 oktober 2015, bijna een jaar geleden alweer dat ik iemand voor het eerst ontmoette die me veel leerde, me leerde hoe naief ik ben/was en goedgelovig.
Een les die zijn weerga niet kent, na bijna 50 jaar op deze bol haalde deze persoon me keihard onderuit. Werd mijn liefde, mijn inspanning, mijn gift  op een manier beantwoord, waar ik gewoon niet over schrijven kan, nog niet. Het leek een nachtmerrie, is echter ook zeker een bijzondere les.
Pijnlijk leerzaam, me in een richting sturend, uiteindelijk stappen nemend, heel OK, ik had de weg dolgraag willen missen, het verdriet  en weer die Michaels draak genaamd: afwijzing. Ik wil die draak dit najaar bevechten,  en van hem winnen, met het lichtzwaard van Michael aan mijn zijde moet dat lukken.

Ik koos iemand die me daar bij kan helpen, die me op weg helpt .
Even reclame voor hem maken hoor
Bastiaan Serle van http://serlay.wix.com/sebastiaan

een mooi mens die me een weg laat zien, een weg naar binnen.

Ik wil er meer over schrijven, kan het echter nog niet,het verdriet mag eerst gehuild worden, dan is er ruimte voor meer ..................



vrijdag, september 25, 2015

23 09 2015



We zijn weer terug in Nederland , het was heerlijk op Centre Lothlorien in Foulain.
De omgeving daar is zo heerlijk rustig , zo voedend ook al die prachtige mensen bij elkaar ;) , Heller heeft genoten van al die mensen daar, hij groeit er zo van daar te zijn , in de natuur te leven , met mensen te zijn die hem zien , zijn prachtige kwaliteiten.

En hier begint vandaag de herfst, een uitnodiging oom ook weer heerlijk de natuur in te gaan , het bos roept met zijn verkleurende blaadjes, de geuren van de herfst die er al zo duidelijk zijn. We gaan er op uit vandaag,  appelen rapen , noten rapen, paddenstoelen oogsten ;) Zin in.
De voordeur is geschuurd, die kan straks in de grondverf , morgen wordt ie rood ;)

En dan komende week de tuin, als het niet te hard regent gaan we die fijn winterklaar maken , paadjes aanleggen , de grasjes weghalen etc etc .

Tussendoor veel naai en wolwerk , genieten van dat wat is en rusten in zijn dat is het advies aan mezelf voor de komende tijd.
 

vrijdag, augustus 28, 2015

Rekendagen

Vandaag en gisteren waren rekendagen , grote dochter geholpen met de voorbereidingen op de MBO rekentoets ( en o mennnnn ik kan echt heel goed hoofdrekenen , maar er zaten sommen bij waar ik koppijn van kreeg )
Ook puzzelen en schuiven met de ins en outs rond de jaartrajekt kaarten van de meiden, we hebben een paar sponsors gevonden , eea geleend en mmm decembergeld en eetgeld van januari en februari doen we ook maar in de reisgeld pot dan , geen sinterpakjes en boom , en eten doen we met de feestdagen dan maar bij anderen ;) en dan lukt het .

Volgende obstakel is het obstakel wat er al bijna een jaar is en waar ik goede gesprekken over heb gehouden met na uren en uren heen en weer kastjes en muren en meer , een nul resultaat , dus laten we de spaarrekening voor de verlenging van het grafje van X uit betalen en zien we over 3 jaar wel hoe we daar mouwen aan kunnen passen.

Het blijft gaten met gaten vullen , extra werken leek zo een goed idee , maar mennnnn wat zitten we daar nu door in de problemen , toch echt vreemd dat werken en zelf je hoofd boven water willen houden dus gewoon niet loont in NL , alle beweringen van de boekhouder ten spijt zitten we nu wel klem ;(  



Maar goed ik kan aardig rekenen ;) , word wel knetter van toets-rekenen ;) maar zit nu al een halve avond blij sommen te maken in een poging te achterhalen hoe ik nou toch op de antwoorden kom zo dat ik dat ook aan mijn dochter uit kan leggen ;) 

En spinnen ;) dat doen we ook 


donderdag, augustus 13, 2015

Trots

Vandaag voel ik mijn trots
Trots op mijn grote zoon die derde jaars student is , hard werkt voor zijn geld en een heerlijk eigen huisje met zijn dinnetje heeft .
Trots op mijn grote dochter die ook echt keihard werkt om haar doelen te halen en strakjes helemaal naar Gran Canaria gaat om daar stage te lopen.
Trots op mijn middelste dochter die ondanks haar "ongemakken " toch een zomerbaantje werkt , een vriend helpt en zo heerlijk zichzelf is ;)
Trots op mijn jongste twee kinderen die deze zomer weer zonder morren accepteren dat wij niet ter kermis gaan, gewoon weg omdat dat niet in ons budget past.
Trots op al mijn kinderen dat ze het leven nemen voor wat het is en daarin zichzelf zijn , doen wat ze kunnen en blij in het leven staan  ;)
Trots ook op mijn man, die zich staande houdt, in ons soms best turbulente gezin, die op zoek mis naar mogelijkheden die ons iets brengen ipv dat ze weer nemen .
En trots toch ook wel op mezelf, dat ik het al zag, wist en voelde er echter niet naar handelde ( en dat was dom , mijn intuïtie is nl feilloos ) , ik zie het dus welk gewoon goed ;)

Heerlijk dat er zoveel is om trots op te zijn en dat de mensen in mijn huis vooral toch fijne mensen zijn. !!